by María Álvarez del Vayo , Adrián Maqueda y Carmen Torrecillas/Civio
Becoming an ambassador is the pinnacle of a diplomatic career, a destination reached after years of study, major outlays of resources and sacrifices. At those rarefied heights, the persistent inequality among ambassadors is hard to ignore: men far outnumber women. Even with equality policies in some European Union (EU) countries, females averaged only around 30% of all EU ambassadors in 2024. “Diplomacy has traditionally and formally been a domain reserved for men only,” write professors Karin Aggestama and Ann Towns in the International Feminist Journal of Politics.
The reasons behind these figures are as numerous as they are complex. Deborah Rouach, co-director of the Institute for Gender in Geopolitics, explains one of them: “To explain the low proportion of women in high-level positions or ambassadorial posts, it is necessary to take into account the fact that women entered the diplomatic service late, around the 1970s.” There are countries that did not see a woman at the head of an embassy until relatively recently. Greece, for example, did not appoint its first female representative abroad until 1986, when Elisavet Papazoi took over the embassy in Cuba. Portugal took even longer: Maria do Carmo Allegro de Magalhães became its first female ambassador to another country – Namibia – in 1998. However, Maria de Lourdes Pintasilgo had already paved the way in 1975 as Portugal’s ambassador to UNESCO, before becoming the country’s first and so far only woman prime minister.
In some EU countries, there was an explicit ban on women entering the diplomatic service. This was the case in Italy until the 1960s and in Spain between 1941 and 1962 during the dictatorship, when one of the conditions for the entrance exam to the Diplomatic School was “being male.” However, prior to this period, Spanish diplomat Margarita Salaverría had already passed the competitive examination for the diplomatic service, and the government during Spain’s Second Republic appointed Isabel de Oyarzábal ambassador to Sweden between 1936 and 1939, making her one of the first female ambassadors in Europe.
More than 70 years after the first female ambassadors, there are still EU countries with minimal female diplomatic representation and the gender gap persists year after year. Ann Towns, professor of political science at the University of Gothenburg, says that progress in this area “is surprisingly slow” and adds: “It has come very late, and that surprises me a little because, given the nature of diplomacy, diplomatic interactions and bilateral diplomacy, I don’t see why it should be an area where women would have difficulty entering.”
Both globally and within the EU, the proportion of female diplomats has risen, although the absolute percentages remain very low. In 2024 the global average reached 23%, while the EU countries reached 30%, seven points ahead, according to University of Gothenburg’s project GenDip. However, not so long ago – in the early 2000s – neither average exceeded 9%. If we go back even further, to 1968, the first year for which records exist, the presence of women in embassies was less than 1%.
The reasons behind the current situation are different from the prohibitions imposed in the past, but many of the social pressures that prevent women from accessing positions such as ambassador continue to follow a traditional pattern. “The entire diplomatic structure – or the very idea of being an ambassador – has historically been based on the figure of a male ambassador with his wife and children, right? The wife helps him in his work. She collaborates in all the representative aspects: organising receptions, lunches, cocktail parties and dinners, which are a very important part of an ambassador’s role. But when it comes to female ambassadors, they don’t necessarily have the same support from their husbands, because husbands are not usually willing to take on the exclusive role of ‘husband’. They are not going to devote their time to organising dinners or performing those kinds of tasks,” Towns says.
The problems are even more glaring when we compare the paths of large numbers of diplomats. A study by Politic Science’s professors Romain Leclerc and Yann Goltrant on french diplomats concluded that the main difference between the two genders was the amount of time they had spent abroad, with women five times more likely to take leave or reject international postings. Women also travelled to destinations closer to home. Perhaps as a result, Leclerc writes, female diplomats were half as likely as their male counterparts to attain high-ranking positions.
Spanish career diplomats reported similar experiences when the Spanish Court of Auditors asked them: for most women, family responsibilities weighed more heavily than for men. Most career diplomatic staff also believe that gender affects ambassadorial assignments. Some 68% of women surveyed said that their gender hinders their access to ambassadorial positions. In contrast, 76% of men said that being a woman helps.
Parity is close for some and distant for others
There was only one EU country with more female ambassadors than male ambassadors in 2024: Finland. Of 73 ambassadors, 39 were women and 34 were men. Ireland was close behind, with almost half of its ambassadors being women. At the other end of the spectrum, Cyprus, Malta and Czechia did not even reach 15% female representation. In the middle were countries such as Belgium, with 15 female ambassadors, which translates into a 17.6% female presence.
These percentages are particularly interesting in countries with a large number of diplomatic missions around the world. Within the EU, there are five countries with more than 100 ambassadors: France, Germany, the Netherlands, Spain and Italy. In 2024, the Netherlands almost achieved parity in its envoys, while the rest were close to the European average in terms of female representation. Except for one: Italy.
If we look closely at the data from recent years on Italy’s foreign representation, the presence of female ambassadors is minimal. Between 2014 and 2024, according to figures provided by Openpolis, there have been no more than 20 women in this position in any given year out of the more than 100 missions it has around the world. Specifically, in 2016 and 2017, there were only seven female heads of mission out of an average of 120 envoys in those two years.
In addition to equality, there is another important factor, which is the importance of the country to which the representative is sent. Towns, who conducted research using data from 2014, explains: “If you look at the most important posts – the most relevant economic capitals or key destinations in military terms, those of the superpowers and very rich countries – women are under-represented in those destinations. There is an overrepresentation of men.” If we look at representatives in G20 countries, Italy, for example, had only four female ambassadors in 2024: in France, Korea, Russia and the United States. Poland and Belgium had only male ambassadors to the G20 in the same year.
Changing the rules
There are other ways to become an ambassador. In Spain, for example, former prime minister Felipe González appointed ten ambassadors without a diplomatic career and his successor, Jose Luis Rodríguez Zapatero appointed 11 during their terms in office. Even Isabel de Oyarzábal was a political ambassador. For career diplomats, it takes years and years to reach the top: “It can take 20, 30 or 40 years,” says Lecler. The good news is that there are more and more women in the diplomatic service. According to the Association of Spanish Women Diplomats, 2021 marked a milestone: for the first time there were more women than men in that year’s incoming class. It happened again in 2022, and in 2023 the number of women and men who passed the entrance examination was the same.
In other countries, the proportion of female diplomats has also increased considerably: in France, for example, it rose from around 8% after the Second World War to more than a third in the 2010s; in Sweden, it rose from 4% in 1971 to more than half in 2014. Now, the next step is to break down this difference in management positions, Towns says: “The career path is a leaky pipeline. The women drop off, and I guess it is because of the accumulation of different factors, so it is a little a bit like dying from a thousand paper cuts”. Rouach adds: “All professional careers should be fully open and suitable for women, regardless of whether they have children or not. Therefore, it is necessary to rethink the exercise of power and, above all, to destroy the glass ceiling that exists in these careers. Until this is done, it is true that it will continue to be a field only suitable for men who can count on their wives to take care of the family.”
Methodology
This article is based on an analysis of data collected by the GenDip project at the University of Gothenburg. The data used is from the August version, which covers the genders of ambassadors around the world between 1968 and 2024, although it does not cover every year. The GenDip project classified the ambassador of each mission in autumn 2024, so there may be variations between this and other databases or changes in the ambassador before or after that date.
The gender categorisation in the database is only “male” or “female”, based mainly on names. While some diplomats may have other gender identities, unfortunately, they are beyond the scope of this work.
From the data, we selected those under column number three, ‘title’, which refers to those with the rank of ambassador. We have excluded from our analysis any other type of position such as ‘Chargé d’affaires’ or head of business. In the EU countries for 2024, there were 159 additional records to those included in the analysis, which may contain, for example, interim staff in the position of ambassador at the time of data collection.
Furthermore, the downloadable GenDip dataset only includes embassies where the ambassador resides. Therefore, we can only refer to the number of ambassadors, rather than the number of countries, since some embassies serve more than one country.
We checked the data for the countries relevant to this article. We compared the names and gender of the ambassadors in 2024 from Germany, Spain, Italy, France, and Belgium with those from GenDip. We found that the database categorised the Italian Ambassador to Senegal in 2024 as male when official sources identify her as female. We also found that, at the time the data was extracted, the French Embassy in Spain had an interim ambassador, who did not appear in our records. We have therefore changed this to include the ambassador who was in office for the first seven months of the year before leaving the post.
For Italy, we have combined data from GenDip with that provided by Openpolis. This gives us the evolution of the percentage of female ambassadors per year. It should also be noted that there are certain differences regarding the positions held by five heads of mission. According to Openpolis and the official website of the Italian Ministry, the embassies in Accra, Baghdad, Pretoria, Bangkok and Tashkent are headed by Chargé d’affaires rather than ambassadors.
Regarding the visualization showing some of the first female ambassadors from European Union countries to other countries, the sources are as follows: Spain, Bulgaria, Denmark , Sweden, Finland, Austria, France, Ireland, Belgium, Hungary, Italy, Greece, Latvia, Slovenia, Lithuania and Portugal.
Collaboration
This article was produced by Civio in collaboration with the European Data Journalism Network, namely with contributions from Openpolis (Italy), Le Soir (Belgium) and Dataninja (Italy). It is released under a CC BY-SA 4.0 licence.
The interview with Deborah Rouach was conducted in French by Agathe Decleire and translated into English.
Within Civio, Ter García participated by reviewing data and Eva Belmonte by editing the article.
This translation/subtitling/voice-over was generated by AI, without human review or editing, it is provided “as is”, as specified in the platform’s Terms of Use.
autorzy: María Álvarez del Vayo, Adrián Maqueda i Carmen Torrecillas/Civio
Zostanie ambasadorem to szczyt kariery dyplomatycznej, cel osiągnięty po latach nauki, znacznych nakładach finansowych i poświęceniach. Na tych wyżynach trudno nie zauważyć utrzymującej się nierówności wśród ambasadorów: mężczyźni znacznie przewyższają liczbą kobiety. Nawet pomimo polityki równości w niektórych krajach Unii Europejskiej (UE) w 2024 r. kobiety stanowiły średnio tylko około 30% wszystkich ambasadorów UE. „Dyplomacja tradycyjnie i formalnie była domeną zarezerwowaną wyłącznie dla mężczyzn” – piszą profesorowie Karin Aggestama i Ann Towns w artykule „<!--startwikilink:true|-|url|-|https://www.tandfonline.com/doi/epub/10.1080/14616742.2018.1483206?src=getftr&utm_source=wiley&getft_integrator=wiley-->” opublikowanym w czasopiśmie „International Feminist Journal of Politics” <!--stopwikilink-->.
Przyczyny tych statystyk są równie liczne, co złożone. Deborah Rouach, współdyrektor Instytutu Gender w Geopolityce, wyjaśnia jedną z nich: „Aby wyjaśnić niski odsetek kobiet na wysokich stanowiskach lub stanowiskach ambasadorskich, należy wziąć pod uwagę fakt, że kobiety weszły do służby dyplomatycznej późno, około lat 70. XX wieku”. Są kraje, w których dopiero niedawno pojawiły się kobiety na czele ambasad. Na przykład Grecja mianowała swoją pierwszą przedstawicielkę za granicą dopiero w 1986 r., kiedy to Elisavet Papazoi objęła ambasadę na Kubie. W Portugalii trwało to jeszcze dłużej: Maria do Carmo Allegro de Magalhães została pierwszą kobietą ambasadorem w innym kraju – Namibii – w 1998 r. Jednak Maria de Lourdes Pintasilgo utorowała już drogę w 1975 r. jako ambasador Portugalii przy UNESCO, zanim została pierwszą i jak dotąd jedyną kobietą premier tego kraju.
W niektórych krajach UE obowiązywał wyraźny zakaz wstępowania kobiet do służby dyplomatycznej. Tak było w przypadku Włoch <!--startwikilink:true|-|url|-|https://diplomatist.com/2025/03/10/the-rise-of-female-diplomats-voices-of-women-shaping-foreign-relations/--> <!--stopwikilink--> do lat 60. oraz Hiszpanii w latach 1941–1962 podczas dyktatury, kiedy jednym z warunków egzaminu wstępnego do szkoły dyplomatycznej było „bycie mężczyzną”. Jednak przed tym okresem hiszpańska dyplomatka Margarita Salaverría zdała już egzamin konkursowy do służby dyplomatycznej, a rząd podczas II Republiki Hiszpańskiej mianował Isabel de Oyarzábal ambasadorem w Szwecji w latach 1936–1939, czyniąc ją jedną z pierwszych kobiet ambasadorów w Europie.
<!--startmacro:html|-||-|<\div style="container-type: inline-size; container-name: civio-graph;" class="civio-graph"> <\div id="app"> <\iframe loading="lazy" height="1200px" scrolling="no" src="https://graphs.civio.es/poder/embajadoras/primera-mujer-embajadora/dist?lang=en" vspace="0" width="100%" frameborder="0"><\/iframe> <\/div> <\/div>--><!--stopmacro-->
Ponad 70 lat po pojawieniu się pierwszych kobiet-ambasadorów nadal istnieją kraje UE, w których reprezentacja dyplomatyczna kobiet jest minimalna, a różnica między płciami utrzymuje się z roku na rok. Ann Towns, profesor nauk politycznych na Uniwersytecie w Göteborgu, twierdzi, że postępy w tej dziedzinie „są zaskakująco powolne” i dodaje: „Nastąpiły one bardzo późno, co mnie nieco dziwi, ponieważ biorąc pod uwagę charakter dyplomacji, interakcji dyplomatycznych i dyplomacji dwustronnej, nie widzę powodu, dla którego miałaby to być dziedzina, do której kobietom trudno byłoby wejść”.
Zarówno na świecie, jak i w UE odsetek kobiet-dyplomatów wzrósł, chociaż bezwzględne wartości procentowe pozostają bardzo niskie. W 2024 r. średnia światowa osiągnęła 23%, podczas gdy kraje UE osiągnęły 30%, czyli siedem punktów procentowych więcej, zgodnie z danymi projektu GenDip Uniwersytetu w Göteborgu „<!--startwikilink:true|-|url|-|https://www.gu.se/en/gendip/the-gendip-dataset-on-gender-and-diplomatic-representation-->” (<!--stopwikilink-->). Jednak jeszcze nie tak dawno temu – na początku XXI wieku – żadna ze średnich nie przekraczała 9%. Jeśli cofniemy się jeszcze dalej, do 1968 r., czyli pierwszego roku, dla którego istnieją dane, obecność kobiet w ambasadach wynosiła mniej niż 1%.
<!--startmacro:html|-||-|<\div style="container-type: inline-size; container-name: civio-graph;"> <\div id="evolucion-embajadoras"> <\iframe loading="lazy" height="800px" scrolling="no" src="https://graphs.civio.es/poder/embajadoras/evolucion-embajadoras/dist?lang=en" vspace="0" width="100%" frameborder="0"><\/iframe> <\/div> <\/div> <\style> #evolucion-embajadoras \{ position: relative; overflow: hidden; padding-top: 978px; margin: 2rem 0; } #evolucion-embajadoras > iframe \{ position: absolute; top: 0; left: 0; width: 100%; height: 100%; } @container civio-graph (min-width: 425px) \{ #evolucion-embajadoras \{ padding-top: 950px; } } @container civio-graph (min-width: 550px) \{ #evolucion-embajadoras \{ padding-top: 919px; } } @container civio-graph (min-width: 768px) \{ #evolucion-embajadoras \{ padding-top: 892px; } } <\/style--><!--stopmacro-->
Przyczyny obecnej sytuacji różnią się od zakazów nakładanych w przeszłości, ale wiele presji społecznych, które uniemożliwiają kobietom dostęp do stanowisk takich jak ambasador, nadal opiera się na tradycyjnym schemacie. „Cała struktura dyplomatyczna – lub sama idea bycia ambasadorem – historycznie opierała się na postaci męskiego ambasadora z żoną i dziećmi, prawda? Żona pomaga mu w pracy. Współpracuje we wszystkich aspektach reprezentacyjnych: organizowaniu przyjęć, lunchów, koktajli i kolacji, które są bardzo ważną częścią roli ambasadora. Jednak w przypadku ambasadorek nie zawsze mogą one liczyć na takie samo wsparcie ze strony mężów, ponieważ mężowie zazwyczaj nie są skłonni do przyjęcia wyłącznej roli „męża”. Nie zamierzają poświęcać swojego czasu na organizowanie kolacji lub wykonywanie tego rodzaju zadań” – mówi Towns.
Problemy są jeszcze bardziej widoczne, gdy porównamy ścieżki kariery dużej liczby dyplomatów. <!--startwikilink:true|-|url|-|https://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/gwao.13233#gwao13233-bib-0071--> Badanie „<!--stopwikilink-->” przeprowadzone przez profesorów nauk politycznych Romaina Leclerca i Yanna Goltranta na temat francuskich dyplomatów wykazało, że główną różnicą między obiema płciami był czas spędzony za granicą, przy czym kobiety pięć razy częściej brały urlop lub odrzucały międzynarodowe stanowiska. Kobiety podróżowały również do miejsc położonych bliżej domu. Być może w rezultacie, jak pisze Leclerc, dyplomatki miały o połowę mniejsze szanse na osiągnięcie wysokich stanowisk niż ich koledzy.
Hiszpańscy dyplomaci zawodowi zgłosili podobne doświadczenia, gdy hiszpański Trybunał Obrachunkowy (<!--startwikilink:true|-|url|-|https://www.tcu.es/repositorio/ef0bc46b-005e-4d48-8d28-b94743e161a9/I1441.pdf-->) zapytał ich o to w badaniu „<!--stopwikilink-->”: dla większości kobiet obowiązki rodzinne miały większe znaczenie niż dla mężczyzn. Większość dyplomatów zawodowych uważa również, że płeć ma wpływ na przydzielanie stanowisk ambasadorskich. Około 68% ankietowanych kobiet stwierdziło, że ich płeć utrudnia im dostęp do stanowisk ambasadorskich. Natomiast 76% mężczyzn stwierdziło, że bycie kobietą pomaga.
Równouprawnienie jest bliskie dla niektórych, a odległe dla innych
W 2024 r. tylko w jednym kraju UE było więcej ambasadorów płci żeńskiej niż męskiej: w Finlandii. Spośród 73 ambasadorów 39 stanowiły kobiety, a 34 mężczyźni. Tuż za Finlandią uplasowała się Irlandia, gdzie prawie połowa ambasadorów to kobiety. Na drugim końcu spektrum znalazły się Cypr, Malta i Czechy, gdzie udział kobiet nie osiągnął nawet 15%. Pośrodku znalazły się takie kraje jak Belgia, gdzie było 15 ambasadorek, co przekłada się na 17,6% udział kobiet.
Warto zwrócić uwagę na te dane w krajach, które mają dużo placówek dyplomatycznych na całym świecie. W UE jest pięć krajów, które mają ponad 100 ambasadorów: Francja, Niemcy, Holandia, Hiszpania i Włochy. W 2024 r. Holandia prawie osiągnęła równowagę w liczbie swoich wysłanników, a pozostałe kraje były blisko średniej europejskiej pod względem udziału kobiet. Z wyjątkiem jednego: Włoch.
<!--startmacro:html|-||-|<\div style="container-type: inline-size; container-name: civio-graph;"> <\div id="mapa-embajadoras-ue"> <\iframe loading="lazy" height="850px" scrolling="no" src="https://graphs.civio.es/poder/embajadoras/mapa-embajadoras-ue/dist?lang=en" vspace="0" width="100%" frameborder="0"><\/iframe> <\/div> <\/div> <\style> #mapa-embajadoras-ue \{ position: relative; overflow: hidden; padding-top: 1075px; margin: 2rem 0; } #mapa-embajadoras-ue > iframe \{ position: absolute; top: 0; left: 0; width: 100%; height: 100%; } @container civio-graph (min-width: 375px) \{ #mapa-embajadoras-ue \{ padding-top: 975px; } } @container civio-graph (min-width: 425px) \{ #mapa-embajadoras-ue \{ padding-top: 917px; } } @container civio-graph (min-width: 550px) \{ #mapa-embajadoras-ue \{ padding-top: 1061px; } } @container civio-graph (min-width: 570px) \{ #mapa-embajadoras-ue \{ padding-top: 941px; } } @container civio-graph (min-width: 600px) \{ #mapa-embajadoras-ue \{ padding-top: 709px; } } @container civio-graph (min-width: 768px) \{ #mapa-embajadoras-ue \{ padding-top: 693px; } } @container civio-graph (min-width: 800px) \{ #mapa-embajadoras-ue \{ padding-top: 670px; } } <\/style>--><!--stopmacro-->
Jeśli przyjrzymy się bliżej danym z ostatnich lat dotyczącym reprezentacji zagranicznej Włoch, obecność ambasadorek jest minimalna. Według danych dostarczonych przez Openpolis, w latach 2014–2024 w żadnym roku nie było więcej niż 20 kobiet na tym stanowisku spośród ponad 100 misji dyplomatycznych we wszystkich krajach świata. W szczególności w latach 2016 i 2017 było tylko siedem kobiet na stanowiskach szefów misji spośród średnio 120 wysłanników w tych dwóch latach.
Oprócz równości istnieje jeszcze jeden ważny czynnik, którym jest znaczenie kraju, do którego wysyłany jest przedstawiciel. Towns, który przeprowadził badania na podstawie danych z 2014 r., wyjaśnia: „Jeśli spojrzeć na najważniejsze stanowiska – najbardziej znaczące stolice gospodarcze lub kluczowe miejsca z militarnego punktu widzenia, należące do supermocarstw i bardzo bogatych krajów – kobiety są w tych miejscach niedostatecznie reprezentowane. Mężczyźni są nadmiernie reprezentowani”. Jeśli spojrzymy na przedstawicieli w krajach G20, na przykład Włochy miały w 2024 r. tylko cztery ambasadorki: we Francji, Korei, Rosji i Stanach Zjednoczonych. Polska i Belgia miały w tym samym roku tylko ambasadorów płci męskiej w krajach G20.
Zmiana zasad
Istnieją inne sposoby, aby zostać ambasadorem. Na przykład w Hiszpanii były premier Felipe González mianował <!--startwikilink:true|-|url|-|https://civio.es/poder/2017/04/05/embajadores-politicos/--> dziesięciu ambasadorów bez kariery dyplomatycznej, a jego następca, Jose Luis Rodríguez Zapatero, mianował 11 <!--stopwikilink--> podczas swojej kadencji. Nawet Isabel de Oyarzábal była ambasadorem politycznym. Karierowi dyplomaci potrzebują wielu lat, aby osiągnąć szczyt: „Może to zająć 20, 30 lub 40 lat” – mówi Lecler. Dobrą wiadomością jest to, że w służbie dyplomatycznej jest coraz więcej kobiet. Według Stowarzyszenia Hiszpańskich Dyplomatów Kobiet (<!--startwikilink:true|-|url|-|https://www.mujeresdiplomaticasamde.es/diplom%C3%A1ticas-en-cifras--><!--stopwikilink-->) rok 2021 był przełomowy: po raz pierwszy w nowej klasie było więcej kobiet niż mężczyzn. Sytuacja ta powtórzyła się w 2022 r., a w 2023 r. liczba kobiet i mężczyzn, którzy zdali egzamin wstępny, była taka sama.
W innych krajach odsetek kobiet-dyplomatów również znacznie wzrósł: na przykład we Francji <!--startwikilink:true|-|url|-|https://shs.cairn.info/revue-francaise-de-sociologie-2021-3-page-367?lang=fr--> wzrósł on z około 8% po II wojnie światowej do ponad jednej trzeciej w latach 2010 <!--stopwikilink-->; w Szwecji <!--startwikilink:true|-|url|-|https://link.springer.com/chapter/10.1007/978-3-319-58682-3_4--> wzrósł z 4% w 1971 r. do ponad połowy w 2014 r. <!--stopwikilink-->. Teraz kolejnym krokiem jest zniwelowanie tej różnicy na stanowiskach kierowniczych, mówi Towns: „Ścieżka kariery jest nieszczelnym rurociągiem. Kobiety rezygnują i myślę, że wynika to z nagromadzenia różnych czynników, więc jest to trochę jak śmierć od tysiąca papierowych skaleczeń”. Rouach dodaje: „Wszystkie kariery zawodowe powinny być w pełni otwarte i odpowiednie dla kobiet, niezależnie od tego, czy mają dzieci, czy nie. Dlatego konieczne jest ponowne przemyślenie sprawowania władzy, a przede wszystkim zniszczenie szklanego sufitu, który istnieje w tych karierach. Dopóki tego nie zrobimy, prawdą jest, że będzie to dziedzina odpowiednia tylko dla mężczyzn, którzy mogą liczyć na swoje żony, że zajmą się rodziną”.
Metodologia
Artykuł ten opiera się na analizie danych zebranych w ramach projektu GenDip na Uniwersytecie w Göteborgu. Wykorzystane dane pochodzą z wersji sierpniowej, która obejmuje płeć ambasadorów na całym świecie w latach 1968–2024, choć nie obejmuje wszystkich lat. W ramach projektu GenDip sklasyfikowano ambasadorów poszczególnych misji jesienią 2024 r., więc mogą występować różnice między tą bazą danych a innymi bazami lub zmiany w składzie ambasadorów przed lub po tej dacie.
Kategoryzacja płci w bazie danych obejmuje wyłącznie „mężczyzn” i „kobiety” i opiera się głównie na imionach. Niektórzy dyplomaci mogą mieć inną tożsamość płciową, ale niestety wykracza to poza zakres niniejszej pracy.
Z danych wybraliśmy te z trzeciej kolumny, „tytuł”, które odnoszą się do osób posiadających rangę ambasadora. Z naszej analizy wykluczyliśmy wszelkie inne stanowiska, takie jak „Chargé d’affaires” lub szef ds. biznesowych. W krajach UE w 2024 r. było 159 dodatkowych rekordów oprócz tych uwzględnionych w analizie, które mogą zawierać np. pracowników tymczasowych zajmujących stanowisko ambasadora w momencie gromadzenia danych.
Ponadto zestaw danych GenDip dostępny do pobrania obejmuje tylko ambasady, w których rezyduje ambasador. W związku z tym możemy odnieść się tylko do liczby ambasadorów, a nie do liczby krajów, ponieważ niektóre ambasady obsługują więcej niż jeden kraj.
Sprawdziliśmy dane dotyczące krajów istotnych dla niniejszego artykułu. Porównaliśmy nazwiska i płeć ambasadorów z 2024 r. z Niemiec, Hiszpanii, Włoch, Francji i Belgii z danymi z GenDip. Stwierdziliśmy, że baza danych sklasyfikowała ambasadora Włoch w Senegalu w 2024 r. jako mężczyznę, podczas gdy oficjalne źródła identyfikują ją jako kobietę. Stwierdziliśmy również, że w momencie pobierania danych ambasada Francji w Hiszpanii miała tymczasowego ambasadora, który nie figurował w naszych rejestrach. Zmieniliśmy zatem tę informację, aby uwzględnić ambasadora, który sprawował urząd przez pierwsze siedem miesięcy roku, a następnie opuścił stanowisko.
W przypadku Włoch połączyliśmy dane z GenDip z danymi dostarczonymi przez Openpolis. Dzięki temu uzyskaliśmy dane dotyczące zmian odsetka kobiet pełniących funkcję ambasadora w poszczególnych latach. Należy również zauważyć, że istnieją pewne różnice dotyczące stanowisk piastowanych przez pięciu szefów misji. Według Openpolis i oficjalnej strony internetowej włoskiego ministerstwa ambasady w Akrze, Bagdadzie, Pretorii, Bangkoku i Taszkiencie są kierowane przez chargé d'affaires, a nie ambasadorów.
Jeśli chodzi o wizualizację przedstawiającą niektóre z pierwszych kobiet pełniących funkcję ambasadorów z krajów Unii Europejskiej w innych krajach, źródła są następujące: <!--startwikilink:true|-|url|-|https://www.exteriores.gob.es/es/Ministerio/Paginas/Galardon-Isabel-Oyarzabal.aspx--> Hiszpania <!--stopwikilink--> , <!--startwikilink:true|-|url|-|https://www.encyclopedia.com/women/encyclopedias-almanacs-transcripts-and-maps/blagoeva-stella-dimitrova-1887-1954--> Bułgaria <!--stopwikilink--> , <!--startwikilink:true|-|url|-|https://unric.org/en/women-in-diplomacy-breaking-the-glass-ceiling-and-overcoming-sobriety/--> Dania <!--stopwikilink--> , <!--startwikilink:true|-|url|-|https://www.nobelprize.org/prizes/peace/1982/myrdal/facts/--> Szwecja <!--stopwikilink--> , <!--startwikilink:true|-|url|-|https://unric.org/en/women-in-diplomacy-breaking-the-glass-ceiling-and-overcoming-sobriety/--> Finlandia <!--stopwikilink--> , <!--startwikilink:true|-|url|-|https://www.ots.at/presseaussendung/OTS_20121019_OTS0151/diplomatische-akademie-zum-tod-von-johanna-nestor--> Austria <!--stopwikilink--> , <!--startwikilink:true|-|url|-|https://www.diplomatie.gouv.fr/es/politica-exterior/diplomacia-feminista/las-pioneras-de-la-diplomacia-francesa/--> Francja <!--stopwikilink--> , <!--startwikilink:true|-|url|-|https://www.ireland.ie/en/sweden/stockholm/about/embassy-history/#: ~:text=In%201973%20Mary%20Tinney%20became,operation%20in%20Lebanon%20with%20UNIFIL.--> Irlandia <!--stopwikilink--> , <!--startwikilink:true|-|url|-|https://www.standaard.be/buitenland/boeiende-documenten-uit-175-jaar -diplomatie/43719580.html--> Belgia <!--stopwikilink--> , <!--startwikilink:true|-|url|-|https://ehne.fr/en/encyclopedia/themes/gender-and-europe/gender-citizenship-in-europe/female-%E2%80%9Cdiplomats%E2%80%9D-in-europe-1815-present--> Węgry <!--stopwikilink--> , <!--startwikilink:true|-|url|-|https://donnediplomatiche.it/wp-content/uploads/2021/03/catalogo_della_mostra.pdf--> Włochy <!--stopwikilink--> , <!--startwikilink:true|-|url|-|https://www.nytimes.com/1986/08/31/world/another-first-greece-s-first-female-envoy.html--> Grecja <!--stopwikilink--> , <!--startwikilink:true|-|url|-|https://www2.mfa.gov.lv/helsinki/vestnieciba/latvijas-parstavniecibas-somija-vesture--> Łotwa <!--stopwikilink--> , <!--startwikilink:true|-|url|-|https://www.gov.si/en/news/2022-05-23-slovenian-diplomacy-day-dedicated-to-the-first-female-ambassador-of-slovenia-to-austria/--> Słowenia <!--stopwikilink--> , <!--startwikilink:true|-|url|-|https://rasytojai. lt/en/rasytojai/kobeckaite-halina-2/--> Litwa <!--stopwikilink--> i <!--startwikilink:true|-|url|-|https://goa.consuladoportugal.mne.gov.pt/images/240308_dados_mudr_dia_internacional_das_mulheres.pdf--> Portugalia <!--stopwikilink-->.
Współpraca
<!--startimage:false|-|attach|-|EDJNExtendedLogo.png-->
<!--stopimage--> Artykuł ten został opracowany przez Civio we współpracy z Europejską Siecią Dziennikarstwa Danych, a konkretnie przy udziale Openpolis (Włochy), Le Soir (Belgia) i Dataninja (Włochy). Został opublikowany na licencji Creative Commons Attribution 4.0 International (<!--startwikilink:true|-|url|-|https://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0/deed.it-->) CC BY-SA 4.0 <!--stopwikilink-->.
Wywiad z Deborah Rouach został przeprowadzony w języku francuskim przez Agathe Decleire i przetłumaczony na język angielski.
W ramach Civio Ter García uczestniczył w przeglądaniu danych, a Eva Belmonte w redagowaniu artykułu.
